Met dit berichtje luidt ik het einde van een tijdperk. 6 jaar lang heb ik regelmatig geblogd, eerst via blogger, en later via wordpress. Relirel is haast een alter-ego geworden. En nu heb ik besloten dat daar een einde aan komt. Waarom?
Ten eerste vanwege persoonlijke redenen; ik merk dat ik behoefte heb aan rust, aan wat afstand nemen, minder moeten in mijn leven. Natuurlijk is dit een moeten dat ik mezelf heb opgelegd, maar toch: bloggen is alleen leuk als je regelmatig publiceert en ook nog wat tijd kan spenderen aan het bijhouden van andere blogs. Lukt dat niet dan is bloggen m.i. redelijk zinloos, omdat het geen verband heeft. Daar komt bij dat binnen Emerging Church kringen ook nauwelijks meer geblogd wordt, waardoor ook weer een stuk stimulans en samenhang wegvalt.
Een andere reden om nu te stoppen is dat het bloggen op zich een aflopende zaak is. Ik heb het de afgelopen tijd duidelijk gemerkt: er wordt minder geblogd, er wordt minder (serieus) gelezen, er wordt minder gereageerd. Dit is een algemene ontwikkeling, waarbij m.n. twitter een grote rol speelt. Twitter is als het ware de vervanging voor bloggen geworden; het is sneller, korter, effectiever, opwindender. Maar ook vermoeiender, en dat is de reden dat ik met twitter al veel eerder stopte. Maar het valt niet te ontkennen dat twitter een belangrijk medium is geworden; voor diegenen die nog wel bloggen is twitter een belangrijker instrument geworden om lezers te trekken dan RSS. En dat merk ik ook, want ik twitter niet. Ik weiger om alleen maar te twitteren om reclameberichtjes voor mijn blogs de wereld in te sturen, en als ik het serieus aanpak kost het me teveel tijd en energie, en dus doe ik het maar helemaal niet.
Ik denk dat je wel kunt stellen dat, enkele uitzonderingen daargelaten, alleen de wat grotere, gezamenlijk geschreven blogs nog toekomst hebben en die blogs die zich op een heel specifieke doelgroep richten. Het muziekblog Mousique, dat ik samen met een aantal anderen doe, loopt goed, en dat zal ik voorlopig ook wel blijven doen. Mijn bescheiden literaire blog dagenalsgras houdt ik ook aan, dat doe ik vooral voor mezelf, hoewel het natuurlijk altijd leuk is als mensen meelezen.
Bloggen kost tijd, en het vraagt aandacht. Het levert echter te weinig meer op, en dan slaat de balans op een bepaald moment door en kan ik er beter mee ophouden. Na zes jaar is dat wel jammer, aan de andere kant: het biedt wellicht ook weer nieuwe perspectieven. Het is leuk geweest. Bedankt voor het volgen, bedankt voor de reacties en betrokkenheid.
En, bij wijze van bewijs van mijn stelling dat bloggen op sterven na dood is, kijk eens hoe weinig reacties hieronder staan… 
