Christus centraal

“Ik had besloten u geen andere kennis te brengen dan die over Jezus Christus – de gekruisigde.” – 1 Cor. 2:2
“… u hebt uw verstand verloren! Wie heeft u in zijn ban gekregen? Ik heb u Jezus Christus toch openlijk en duidelijk als de gekruisigde bekendgemaakt? Ik wil maar één ding van u weten: hebt u de Geest ontvangen door de wet na te leven of door te luisteren en te geloven? Bent u werkelijk zo dwaas weer op uw eigen kracht te vertrouwen, en niet langer op de Geest?” – Gal. 3:1-3
“De Joden vragen om wonderen en de Grieken zoeken wijsheid, maar wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden aanstootgevend en voor heidenen dwaas.. Maar voor wie geroepen zijn, zowel Joden als Grieken, is Christus Gods kracht en wijsheid, want het dwaze van God is wijzer dan mensen, en het zwakke van God is sterker dan mensen.” – 1 Cor. 1:22-25
“Is Christus dan verdeeld? Is Paulus soms voor u gekruisigd? Of is het in de naam van Paulus dat u bent gedoopt?” – 1 Cor. 1:13
“Maar ik – ik wil me op niets anders laten voorstaan dan het kruis van Jezus Christus, onze Heer, waardoor de wereld voor mij is gekruisigd en ik voor de wereld.” – Gal. 6:14

Gisteren, op de dag van de reformatie, zijn we begonnen met onze reis, een zoektocht naar de eigenschappen die de Gemeente, het Lichaam van Christus, kenmerken. We hadden geconcludeerd dat er 7 kenmerken zijn van de eerste Gemeente die ook voor de Kerk van vandaag richtlijnen zijn:1. Christus stond centraal

 

2. ze kwamen dagelijks bijeen, zowel in de tempel (stadsniveau) als in de huizen (wijkniveau)
3. ze hadden alles gemeenschappelijk
4. ze stonden in de gunst bij het hele volk
5. er werden dagelijks bekeerlingen toegevoegd
6. er waren wonderen en tekenen en er was vervolging
7. ieder was onderworpen aan elkaar en aan Christus; er was geen kerkelijk gezagDeze kenmerken zijn vast niet volledig en je moet er ook geen theologisch dogma van maken, dat is niet de opzet. Deze 7 punten zijn veeleer een spiegel die de eerste Gemeente, zoals de bijbel haar beschrijft, ons voorhoudt om ons te helpen het pad weer terug te vinden voor zover we dat hebben verlaten of ons handvatten geeft hoe we in deze tijd ons leven binnen het Lichaam van Christus kunnen vormgeven.

Vandaag bespreken we het eerste kenmerk: Christus staat centraal.

Eén van de grootste oorzaken van de zwakte van onze moderne westerse kerken is volgens mij gelegen in het feit dat we niet meer samenkomen rondom Christus alleen. We hebben het Lichaam van Christus opgedeeld in allerlei grotere en kleinere stukjes die allemaal samenkomen rondom een eigen dogma, structuur of cultuur van aanbidding. In weinig samenkomsten staat de boodschap van het kruis nog centraal. In de ene kerk wordt gepreekt vanuit de catechismus, in een andere gemeente draait het meer om de manier van aanbidding, in weer een andere denominatie staat heiliging centraal of de doop en een volgende groepering legt steeds de nadruk op genezing of de kracht van geloof.
Zelfs veel huisgemeentes, die vaak zijn ontstaan vanuit onvrede met de bestaande kerkelijke structuren, vallen in deze valkuil: ze zijn zo bezig zich af te zetten en doen zo hun best om anders te zijn, dat dit het samenbindende element wordt waaromheen men samenkomt.
Wat het ook is wat centraal komt te staan in onze samenkomsten, als het niet Christus zelf is wordt het een bedreiging voor het Lichaam en begint het ons te misleiden. Als dit voortgaat komt het tussen ons en God in te staan en wordt het op den duur regelrechte afgoderij, hoe goed het in eerste instantie ook lijkt. En als uiteindelijk God het gebouw heeft verlaten blijft er slechts dode religie over. Dit is het einde geworden van veel vernieuwingsbewegingen die aanvankelijk als een beweging van God zijn begonnen; waar aanvankelijk Christus en het kruis centraal stonden hebben mensen geprobeerd het in een systeem te vangen om er controle over te krijgen, met als gevolg dat het werk van God belemmerd wordt en vervangen door een werk van mensen. Dat is b.v. gebeurd met de pinksterbeweging in Nederland, maar ook met de Reformatie in de periode na Luther en Calvijn: het vuur en de kracht van het begin werden al snel gedoofd in een nieuw protestants systeem dat qua structuur weinig verschilde van de Roomse Kerk, en velen kenden aan de geschriften van Calvijn en anderen (bijna) net zoveel autoriteit toe als aan het Woord van God; `Schrift en Belijdenis’ (gelukkig zien we juist nu in veel van deze `traditionele’ kerken een enorme honger naar God ontstaan, vooral onder jongeren, wat hoopvol stemt).

Zoals we kunnen lezen in Corinthiërs en Galaten is dit probleem niet nieuw. Paulus legt hier, als apostel, heel duidelijk het fundament van Gemeente zijn: Jezus Christus en die gekruisigd. Hij moet de reden zijn waarom we samenkomen. En Paulus koppelt hier meteen aan dat we met elkaar Hem moeten navolgen. Daarom mag er in het Lichaam van Christus ook geen onderscheid gemaakt worden. God wil dat we als Gemeente van Christus één zijn en dat we ons niet onderscheiden van of afzetten tegen elkaar.
Een ieder die Jezus Christus de gekruisigde erkent als de levende Zoon van God en Hem aanneemt als zijn/haar verlosser is mijn broeder of zuster. En als we in onze samenkomsten werkelijk Christus centraal stellen zijn we in staat met iedere broeder of zuster de gemeenschap van Christus te ervaren, ongeacht onze achtergrond, theologische opvattingen of cultuur van aanbidding. Dat is ware eenheid in Christus!

Wat betekent dit nu in de praktijk van ons als Gemeente vandaag de dag? Voor mij betekent het o.a. dat ik mijn eigen vooroordelen en gewoontes opzij zet en met een open mind de ontmoeting aanga met mijn medebroeders en –zusters, en probeer te luisteren naar wat God mij door hen heen wil vertellen, om zo samen steeds meer te ontdekken van de grootheid van God en van wat het offer van Christus inhoudt.
Wat betekent het voor jou? Ik ben benieuwd naar je ideeën…

4 Reacties

Sorry, Reacties plaatsen is nu niet mogelijk

RSS met reacties