Momenteel lees ik het boek `Revolution’ van George Barna, de stichter en directeur van de bekende Amerikaanse research-firma `the Barna Group’. Vers van de pers (het boek kwam in juni ’05 uit in Amerika) geeft hij ons cijfers, feiten en trends over de revolutie die momenteel plaatsvindt binnen de Gemeente van Christus. Op basis van uitgebreid jarenlang onderzoek doet hij de voorspelling dat in 2025 nog maar 1/3 van de (wedergeboren) Amerikaanse christenen de plaatselijke gemeente als belangrijkste uitdrukking van hun geloof zal zien. Een even groot deel zal hun heil hebben gevonden in alternatieve geloofsgemeenschappen (m.n. huiskerken) en nog eens 1/3 zoekt het meer in de kunst, media en cultuur.
De cijfers:
2000
plaatselijke kerk 70%
alternatieve groepen 5%
familie 5%
media, kunt en cultuur 20%
2025
plaatselijke kerk 30-35%
alternatieve groepen 30-35%
familie 5%
media, kunt en cultuur 30-35%
Naar mijn idee loopt Amerika, zoals in veel dingen, hierin voorop en gaat het bij ons allemaal wat minder snel. De situatie is hier ook heel anders: terwijl in Amerika nog steeds een meerderheid zich christen noemt is hier in Europa al een hele golf van ontkerkelijking geweest. Maar wat er nu plaats vindt is iets heel anders: diegenen die nu de kerken verlaten zeggen het geloof niet vaarwel; integendeel, het zijn vaak juist overtuigde christenen die met heel hun hart God willen dienen maar het in de kerk niet meer vinden. Wat er momenteel plaatsvindt, is een revolutie van een impact en schaal die we sinds de reformatie niet meer gekend hebben.
Steeds meer christenen ontdekken dat de bestaande kerkelijke structuren niet meer de juiste antwoorden kunnen geven in deze tijd, en zoeken naar nieuwe wegen en vormen om hun geloof uit te kunnen leven en de wereld om hen heen te beïnvloeden.
Steeds meer christenen herontdekken de principes van de eerste Gemeente en proberen die op een nieuwe manier toe te passen in deze tijd.
Steeds meer christenen proberen het Lichaam van Christus weer actueel te maken in de wereld om hen heen; in de politiek, de kunst, de muziek, de zorg voor de zwakkeren, het culturele en sociale leven.
Steeds meer christenen ontdekken de waarde van relaties, kleine groepen, eenvoud, warmte, aandacht en zorg voor elkaar, en proberen hun geloof op een eenvoudige maar radicale manier vorm te geven.
Steeds meer christenen zijn zat van wereldgelijkvormigheid, anonimiteit, gezapigheid en geestelijke zwakte. Ze kiezen ervoor om deel te zijn van deze nieuwe revolutie, ze worden revolutionairen. Niet revolutionairen in de klassieke zin van het woord: mensen die met alle middelen proberen het bestaande gezag omver te werpen en hun ideologische doelen te bereiken. Deze revolutie is een stille en geweldloze revolutie, die zich vooral aan de binnenkant en op een bijna onzichtbare manier voltrekt. Maar het is wel een revolutie, en ik wil er deel van zijn.
Wat een spannende tijd!
