Er steekt een wind op vanuit het Oosten. In het begin is het nog een zwakke wind, een briesje eigenlijk, dat niemand opmerkt. Het wordt het eerst waargenomen door de wachters op de torens. De wind komt vanuit de woestijn en voert droge, hete lucht aan. Deze wind is gekomen om te verwoesten wat door mensen is gemaakt. Als deze wind door de Gemeente gaat waaien zal alles wat onecht is ontmaskerd worden, alle structuren en systemen die we gebouwd hebben en die ons afleiden van God zullen verdwijnen. Hele kerken en bewegingen zullen als stof op de wind verwaaien, maar wat echt is zal overblijven: zij die hun hart erop gezet hebben God in alles te volgen. Er zal verwarring zijn en verbijstering, een tijdlang zal de vreugde bij velen verdwijnen.
Daarna komt de Noordenwind, gezonden om te zuiveren en bijeen te brengen. Zij die God werkelijk willen volgen en niet alleen op hun eigen welbevinden uit zijn zullen nieuwe wegen zoeken en vinden. Zij zullen de vreugde van de omgang met God en met elkaar opnieuw ontdekken. Zij worden gezuiverd en zullen gaan stralen als goud. De Gemeente zal niet meer een zwak licht zijn dat op een paar verborgen plekken zwakjes schijnt, het zal in kleine stukjes over een groot gebied verspreid worden en openlijk schijnen zodat een ieder het kan zien. We zullen weer leren te geven in plaats van te ontvangen.
Kort daarna komt de Westenwind, die milde regen brengt, en nieuw leven. De Gemeente zal stralen als miljoenen stukjes blinkend goud en de mensen zullen zich hierover verbazen omdat ze dachten dat de Gemeente er niet meer was. Velen zullen haar in eerste instantie niet eens herkennen, omdat ze haar nog nooit in deze hoedanigheid hebben ontmoet. Men zal in deze Gemeente het hart van God weerspiegeld zien en zij die het Licht niet haten zullen ertoe aangetrokken worden.
11 Reacties
Sorry, Reacties plaatsen is nu niet mogelijk
Is dit een profetie of een wens?
Is deze van jouwzelf of iemand anders?
onderzoekt de geesten, of ze uit God zijn, en behoudt het goede…
Dat is geen antwoord op de vraag.
Losstaand of dit een profetie is, (van ‘jouzelf’ of iemand anders) of dat het ‘gewoon’ gedachten zijn, is het bijbels om de geesten te onderzoeken etc.
Als dit jouw antwoord is op de vraag, dan ga je naar mijn idee van iets uit mbt de vraag van Taco, wat onredelijk en ‘ingevuld’ op mij overkomt.
Daarvan uitgaande (beseffende dat ik er compleet naast kan zitten) klinkt dit eerder als een statement of verdediging van iets wat misschien helemaal niet aan de orde is en waar niet op gedoeld wordt door Taco, dan dat het een zogenaamd wijs antwoord is of een aanmoediging om God te zoeken.
Maar goed, zoals je eerder aangegeven hebt, je houdt ervan om mensen te prikkelen, dus dat zal (deel van je) reden zijn om te antwoorden zoals je gedaan hebt.
Om eerlijk te zijn ben ik zelf een beetje zat van profetische pretenties, vandaar mijn wat cynische antwoord (sorry Taco).
Er zijn tegenwoordig zoveel mensen die maar te pas en te onpas roepen dat ze een profetisch woord hebben, wat welbeschouwd heel vaak op z’n best een gemengd verhaal is. Ons profeteren is natuurlijk ook niet volmaakt; daarom ben ik ervoor om die pretentie voortaan maar los te laten en niet meer zo hoog van de toren te blazen.
Profetie is niet zo magisch als vaak wordt voorgesteld en `profeten’ zijn ook gewoon mensen (vaak gevoelige en kunstzinnige types) die een gave hebben om dingen te zien die er (nog) niet zijn of zaken aan de kaak stellen die voor anderen niet zo urgent lijken. In dat licht bezien kun je iemand als Bono, de zanger van U2, ook als profeet beschouwen. En ze kunnen er uiteraard ook wel eens naast zitten.
Ik heb het idee dat het denken over profetie binnen de evangelisch-charismatische beweging in de afgelopen jaren behoorlijk geperverteerd is geraakt, waardoor de `profetie’ mensen niet meer dichter bij God brengt, maar men juist gebonden raakt in vleselijke afhankelijkheid. De profetische opdracht van de Kerk is volgens mij iets heel anders dan wat in deze kringen vaak wordt voorgesteld. Binnenkort hoop ik hier eens wat meer over te schrijven.
Beschouw mijn stukje maar als een beeldend verhaal, een illustratie bij de visie die ik heb voor de Kerk van de toekomst. Of en in hoeverre dit overeenkomt met Gods visie mag je dan zelf onderzoeken. Ga me alsjeblieft niet als profeet beoordelen. Ik hoop dat het stuk je prikkelt en een vergezicht geeft op hoe het in de toekomst zou kunnen zijn.
nou Peter ik vroeg heel bewust naar een profetie of een wens, niet om jou te profeteren (–> leuk werkwoord?) ofwel tot profeet te maken, maar ik geloof dat mensen wel een woord van God kunnen ontvangen en als dit zo is dan zegt hetgeen je opgeschreven hebt nogal wat. Daarnaast beoordeel ik jou nog iemand anders, alhoewel ik bepaalde mensen die zich christen noemen en ook nog grote namen heten te zijn in de christelijke wereld en dan vooral de pinksterwereld wel beoordeel, maar die staan dan ook op een plaats van oordeel klaar om van grote hoogte naar beneden te lazerstralen. Zogenaamde kleine christenen zal ik niet snel beoordelen zeker niet veroordelen. Of je nou wel of niet profetisch bent dat maakt mij niet uit ik hecht daar geen waarde meer aan, wat ik belangrijk vind is of je van God houd en je lichtje nu al schijnt terwijl de kerk waarschijnlijk nog niet perfect is, waarbij de vraag blijft of hij/zij dit ooit zal worden.
Lieve groeten Taco.
Je ls profeet beoordelen zou ik persoonlijk al niet to be honest. Daarbij is er een groot verschil tussen profetisch zijn en je bewegen met en in de gave die je gekregen hebt (in afhankelijkheid van Vader) of een profeet zijn.
Weet je wat ik zo jammer vind….dat we naar de kerk en de wereld van christenen kijken met zo enorm veel negativiteit en gebrokenheid. Ja, er gaat veel mis in verschillende kringen en er wordt uit naam vanGod gesproken wanneer dit niet zou moeten en mogen, maar ons oordelen hierover vind ik vaak nog verdrietiger, omdat we vaak bij voorbaat al uitsluiten dat de Here God spreekt.(ik zeg overigens niet dat jij of taco bijv. dit doen)
Alles toetsen en het goede behouden is iets anders dan denken het recht te hebben om overal maak commentaar en kritiek op te hebben. Altijd maar doen alsof wij het beter weten, altijd maar woorden zoeken om mensen af te zeiken en daarmee onszelf op een voetstuk zetten door ongeneerd overal iets over te zeggen en zo ook over mensen die dingen delen van Gods hart.
Als het niet God blijkt, dan wandel je gewoon weer verder en de ander direct of indirect afmaken met woorden vind ik echt walgelijk.
Dat mensen zeggen een profeet te zijn, zeggen profetische woorden te hebben…en dat niet zijn waardoor mensen verdriet gedaan worden vind ik ook erg en walgelijk, maar het is aan mij om te toetsen en het is aan de ander om zich naar God toe te verantwoorden. Het is aan de ander om mijn woorden te toetsen en het is aan mij om mij naar God toe te verantwoorden.
We zouden in het algemeen eens wat meer opbouwend met elkaar moeten omgaan, met hoe anderen dingen zien, met mensen die denken dat ze profeten zijn of niet. Maar waarom altijd commentaar moeten geven ipv gewoon liefhebben en zonder stellig onze mening op te moeten schrijven, deze mensen zegenenen en ons eigen hart eens onder de loep laten nemen door de Vader.
Veel mensen zeggen dat dit mooi naast elkaar kan bestaan….en misschien is dat zo…maar zolang ik geen liefde proef in kritische woorden en commentaren, vraag ik me af of we daadwerkelijk schrijven (of delen zoals dat ook mooi klinkt) vanuit liefde voor God en het lichaam (en het verlangen om Hem verhoogd te zien)of uit een zelf gezien willen worden, een provoceren om gezien te worden, een onszelf uiten vanuit frustratie en een betweterigheid.
Just a thought….
een stukje ter verheldering is nodig, denk ik:
in de normale omgang met mijn medemens (broeder/zuster) zul je een heel andere kant van mezelf zien, die in de artikelen op deze weblog misschien wat minder naar voren komt.
ik wil me niet verheffen boven een ander, en ik ben me uitermate bewust van mijn eigen zwakheid. dat wil niet zeggen dat we geen kritiek mogen hebben en dat die kritiek soms ongezouten moet zijn.
met de mantel der liefde is al genoeg onder het vloerkleed geveegd (wat overigens een geheel verkeerde toepassing is van de mantel der liefde). een weblog als deze heeft niet tot doel om elkaar eens lekker over de bol te aaien. door te prikkelen en scherp te schrijven probeer ik aan het denken te zetten.
als men zich hierdoor pijn gedaan voelt is dat veelzeggend. de waarheid doet pijn, maar hij maakt wel vrij (tenminste als je het toestaat). Jezus was als de hoeksteen ook iemand waar men op kon bouwen of zich aan stoten.
ik wil geen zachte heelmeester zijn die dingen goedpraat of verzacht die gewoon verkeerd zijn.
ik hoop wel dat je in dat alles iets kunt proeven van mijn liefde voor het Lichaam en voor mijn broeders en zusters, want dat heb ik gelukkig nog steeds wel.
gods zegen.
peTer
Hee Peter,
Ik moet echt lachen om je reactie als ik eerlijk ben.
Het laatste wat ik heb wilen doen is jouw aanvallen of jou zeggen dat je niet liefdevol zou zijn. Dat je op je site een ‘ander persoon’ bent dan in real life schemert overal in door als ik eerlijk ben en dat maakt sommige stukken voor mij persoonlijk zelfs dubieus. En dat zeg ik met een glimlach en niet met een sneer.
Dan, waarheid maakt vrij ja en vrij worden gaat heel vaak gepaard met pijn en ik ben de laatste die daarin verzachtend ben, dus ik heb het niet over hoe je schrijft of zou moeten schrijven.
Ik heb mijn vorige reactie net nog doorgelezen en ik heb deze als een algemene reactie bedoeld n.a.v. het stuk en de reacties daarop; Een elgemene gedachtengang…en het verbaast me ergens dat je het op een bepaalde manier persoonlijk oppakt, hoewel ik dit in eerdere reacties ook wel gezien en geproefd denk te hebben.
Het toont ook wel een mooi stuk van je hart, omdat deze vorm van jezelf ‘verdedigen’ (haakejes wil ik benadrukken) ook een stuk van een klein hart laat zien voor mij; een vorm van kwetsbaarheid, zonder haar direct te benoemen.
Ook nog ter verduidelijking, wat ik nu dan wel persoonlijk voor jouw site bedoel en niet als algemeen iets: ik heb het dus absoluut niet gehad over de mantel de liefde onwaarheid laten bedekken. Ik heb het gehad over een intonatie (in hoeverre dat kan met het geschrevene) en een stuk veroordeling dat ik soms voel, waar ik echt verdrietig van kan worden. Niet om mij persoonlijk, maar wel om mensen die oprecht zoekend zijn en bijvoorbeeld niet bekend zijn met veel van wat je schrijft.
Persoonlijk voel ik me voor zover ik mezelf van binnen kan bezien, niet aangevallen door je stukken, verbolgen of iets anders. Waarschijnlijk omdat de mensen met wie ik verbonden ben ook gewoon enorm ontspannen bezig zijn met bijv. het functioneren van het Lichaam ipv het positioneren van de leden etc etc..
Echter, een bepaalde stelligheid die ik proef gaat voor mij geregeld gepaard met ongenuanceerd zijn in combi met erg snel aangeven dat iets verkeerd is.
Mijn vorige reactie was een algmene reactie, een algemene gedachte die voortvloeide uit wat ik tot toen gelezen had….
Nu is dit iets meer persoonlijk gericht op jouw laatste reactie.
Soms proef ik trouwens inderdaad wel je liefde voor het Lichaam, vooral op momenten dat je je hart meer laat spreken ipv dat je met mooie woorden dingen neer lijkt(!) te willen zetten over onderwerpen die voor jou (relatief) nieuw lijken/zijn of waarmee je gewoon anderen wilt prikkelen.
Dat contrast vind ik persoonlijk behoorlijk groot overigens.
Nou, ik hoop dat mijn hart ook weer wat duidelijker is zo…no offence dus. Helemaal niet zelfs.
Keep going.
J.
dank.
en wie mag J. dan zijn als ik vragen mag?
Euhm….
) en soms ok uit gewoonte snel een ‘J.’ neerzet.
J. is anoniem, haha. Nee, J is gemakzucht, omdat ik niet altijd zin heb om Jacqueline te typen
Liked your last piece btw…:)..vooral the spirit ervan
.
Ok Jacqueline,
thanx voor je opbouwende kritiek.