Kunstenares annex `discussie-ontwerpster’ Katinka van Bruggen, oftewel Tinkebell, maakt spraakmakende speelgoedkunstwerken van de huid van dode huisdieren (aldus het AD van donderdag 26 april). Volgens Katinka zijn haar creaties, te zien bij galerie Roodkapje aan de Witte de Withstraat in Rotterdam, een aanklacht tegen verwaarlozing van huisdieren door kinderen en hun ouders. Haar werk roept veel verontwaardiging op, evenals het werk van een andere kunstenaar, Gunther von Hagens, die onlangs in het nieuws was met zijn anatomische expositie van levenloze en ontvelde menselijke lichamen. Ik ga even voorbij aan de verhitte discussie of dit individuele geval nu een onacceptabele grensoverschrijding is of niet.
Ik constateer slechts dat het overschrijden van grenzen in het algemeen een onomkeerbaar proces is en (dit is historisch gemakkelijk aan te tonen) slechts tot nog verder gaande grensoverschreiding zal leiden.
Ik ga er van uit dat de bedoelingen van deze kunstenares goed zijn. Zij wil niet alleen maar shoqeren om te shoqeren, maar gelooft echt dat wat ze doet waarde heeft en een positieve bijdrage aan de discussie levert. Dat maakt haar niet tot een slecht mens, maar eerder tot een naïef.
Zij weet ook niet beter, want zij is opgeleid door en wordt omgeven door mensen (die zich tot de intelligentsia rekenen) die geloven dat het doorbreken van taboes een nobele daad is die getuigt van creatieve en morele superioriteit. Wat natuurlijk grote kolder is.
Het is een wet van Meden en Perzen dat, wanneer je bepaalde gedragingen of zijnswijzen prestige geeft door middel van een kunstuiting, dit impliceert dat je het onderwerp verheerlijkt en stimuleert. Het feit dat kunstuitingen als deze in onze maatschappij getoont en (na soms een kortstondige discussie) geaccepteerd worden is een duidelijk teken dat onze cultuur haar beschaafdheid heeft verloren en niet ver is van haar definitieve ondergang.
3 Reacties
Sorry, Reacties plaatsen is nu niet mogelijk
Hoi Peter,
Kunst is niet naief of zomaar iets Tinkebel heeft er degelijk lang over nagedacht en daar gaat een heel proces aan vooraf. Erg makkelijk om er zo over te oordelen. Juist door beelden te maken van bepaalde issues maakt dat mensen misschien gaan nadenken.
Tinkebell:’The project makes a statement. People give their young kids animals all the time and these kids view them
as mere toys and sometimes, unwillingly, treat them horribly.
That to me is the real outrage, not the work I make.’- grtz Margreet
Margreet,
Zoals ik al schreef heb ik niets tegen Tinkebell en geloof ik in haar oprechtheid (ook al vind ik haar nogal naïef hierin). Zonder het te willen doet ze zelf mee aan het proces van verloedering waar ze tegen wil ageren. Dit is een ziekte van onze samenleving, daar kan zij ook niets aan doen…
Zoals je weet sta ik voor veel dingen open, ook in de kunst. Waar ik een hekel aan heb is de manier waarop kunst vaak misbruikt wordt, zoals hier. Dit is geen kunst meer maar een narcistisch shock-project. Je moet tegenwoordig wel heel wat uit de kast trekken als je als (middelmatige) kunstenaar gezien wil worden.
Maar je hebt gelijk, ik ga er maar eens mee ophouden om kritiek te hebben op dingen waar ik tegen ben; ik ga me wat meer op positieve dingen richten; er is al genoeg negatiefs dat dagelijks de ether in geslingerd wordt…
Zijn er grenzen? Ja, vind ik wel…… maar ook zijn er soms grenzen die geen grenzen behoeven te zijn. Zoals in muziek ( kijk maar naar Impro jazz/ Russolo of http://WWW.WIJNTAK.COM> Wijntak Eerst lijkt het pijnlijk, maar uiteindelijk bevrijdend.
grtz Margreet