Wat we ons volgens mij ook te weinig realiseren is dat de manier waarop we tegen Kerk en christen zijn aankijken stamt uit de tijd waarin de Nederlandse samenleving gedomineerd werd door een christelijke cultuur. Christendom, een christelijke cultuur, ontstaat waar christenen in de meerderheid zijn en macht hebben. Onze Nederlandse cultuur is op die manier sterk gevormd door het christelijk geloof.
De laatste decennia is Nederland echter in rap tempo ontkerkelijkt. Je ziet dat terug in onze cultuur, waar steeds meer normen en afspraken die vroeger vanzelfsprekend waren aan het verdwijnen zijn. Denk aan: de christelijke feestdagen, zondagsrust, etc. We zijn in een situatie gekomen waarin het christelijk geloof niet langer richtinggevend is in ons land. Deze situatie noemen we postchristendom.
Dat lijkt negatief, maar dat is het niet alleen. De machtige positie waarin we als christenen zaten heeft invloed gehad op onze houding, onze manier van kerk zijn, ons lezen in de bijbel, ons denken over zending, op alle onderdelen van ons christen zijn. Nu het christendom op zijn einde loopt moeten we weer leren hoe het is om als minderheid te functioneren. Daarnaast moeten veel dingen die we tot nog toe normaal vonden tegen het licht worden gehouden; onze denkbeelden moeten door de wasmachine.
Laten we alsjeblieft niet (te lang) rouwen om het verdwijnen van het christendom. Het is een uitdaging die ons drijft in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden, nieuwe betekenissen.
In het `emerging’ gesprek vieren we het verdwijnen van het christendom (postchristendom) en vieren we de diversiteit (postmodernisme).Voor meer info over postchristendom:
wikipedia (engels)
2 Reacties
Sorry, Reacties plaatsen is nu niet mogelijk
Hi Peter,
Inderdaad… het postchristendom zal zeer bepalend zijn voor het doen en laten van een christen of kerk. (wat “christen” of “kerk” is zal trouwens helemaal opnieuw onderhandeld moeten worden in een postchr. tijdperk!!! Ik kom nog veel mensen tegen die wel zeggen naar een postchr. tijdperk te gaan maar de onderhandeling over christen en kerk-zijn niet willen openen, als dat hetzelfde kan blijven…)
Wel ben ik ik misschien meer rouwig om het verlies van christendom. Het is namelijk ook de retoriek van de verlichting-aanhangers om te zeggen dat het christelijk geloof zo dominant was en repressief. Dat is ook het D66 geluid…
Christendom bracht ook heel veel goeds. De instituten gaven ook een bepaalde stabiliteit aan gemeenschappen, zorg voor behoeftigen, inspraak in de politieke arena, etc etc. Nu dat allemaal wegvalt kunnen we wel fris gaan denken, maar het zal lang duren voordat er weer iets staat waarin het koninkrijk zich manifesteert op gebied van zorg, politiek etc.
Veel christenen zien de val van de christelijke instituten als positief, maar er is natuurlijk een enorme schaduwzijde.
Ik wil je de visie van Oliver O’Donovan aanraden. Een goed boek is dat van Ad de Bruijne “Levend in Leviathan” over post-christendom. Dit gaat dieper en breder dan bijvoorbeeld Murray.
mzzl, Johan ter Beek
Tuurlijk is er een schaduwzijde. in een samenleving waar het christendom niet meer richtinggevend is verdwijnen ook de typisch christelijke normen en waarden naar de achtergrond.
Dat brengt ons echter wel in een nederiger positie, en dat zal de boodschap van het Koninkrijk alleen maar ten goede komen. Jezus was er ook niet op uit een `aards’ koninkrijk te stichten; het Koninkrijk van God heeft m.i. vooral te maken met houding en levensstijl.
bedankt voor de leestips…