In mijn werk als maatschappelijk werker kom ik regelmatig mensen tegen waarvan je je soms afvraagt waarom ze toch in het ellendige wereldje blijven hangen waar ze in zitten: vrouwen die mishandeld worden maar toch bij hun man blijven, mensen die zichzelf blijven opsluiten in uitzichloze relaties, verslaafden die zichzelf te gronde richten, mensen die steeds maar weer nieuwe schulden maken. Het heeft allemaal te maken met gewoonte en vertrouwdheid. We houden liever vast aan het vertrouwde, ook als het verschrikkelijk is, dan dat we het onbekende terrein van verandering gaan verkennen. Ik heb er zelf ook last van. Het liefst hou ik zoveel mogelijk alles bij het oude en verander ik alleen het hoognodige, en dan nog alleen wanneer het echt niet meer anders kan. “Natuurlijk, ik weet wel dat ik deze gewoonte eigenlijk zou moeten veranderen, morgen begin ik”. Menselijk toch?
Met de Kerk werkt het niet anders. Waarom blijven we nog steeds op dezelfde manier kerkje spelen, ook al weten we gewoon dat het een snel aflopende zaak is? Waarom geven we zoveel geld, energie en tijd aan het instandhouden van onze manier van kerk zijn, waarom besteden onze leiders zoveel tijd aan het voorbereiden van een zondagse anderhalf uur voor christenen die het allemaal toch al weten? Waarom noemen we onze boodschap nog steeds `het goede nieuws’, terwijl het voor de meeste zoekers slecht nieuws is of helemaal geen nieuws? Waarom is het zo moeilijk om terug te keren naar een vele malen eenvoudiger manier van Kerk zijn, waarvan we weten dat het goed is, maar het gewoon niet doen? Het antwoord is al gegeven: wij zijn precies als al die andere mensen; we haten verandering! Menselijk toch?
Maar: die mishandelde vrouw raakt op een dag alles kwijt, verzuurde relaties ontaarden uiteindelijk in kleinburgerlijke horrorstories, verslaving leidt tot de dood, schulden worden een moeras waar alles in verdrinkt. Als we niet snel veranderen dan komt het ons duur te staan. Hoe langer je wacht des te moeilijker het wordt. En de wereld wacht op het openbaar worden van de zonen (en dochters) van God. Waar wachten we nog op?
4 Reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
Goed stuk, zeg!
Vooral dat over kerkje spelen
Las in de Elsevier kritiek op de nieuwe vertaling. De Willibrord vertaling zou beter zijn. Hoewel ik de motivatie van de betogers betwijfelde, geldt het hier wel. Wachten wordt “vurig verlangen”:
“De schepping verlangt vurig naar de openbaarmaking van de kinderen van God”. Tja, waar wachten we nog op?
Ben,
dank je voor de aanvulling. vurig verlangen is inderdaad veel sterker en actiever dan wachten…