In aanvulling op een van mijn vorige posts wil ik nog wat meer ingaan op postchristendom. Het is duidelijk dat we niet meer in een tijd leven waarin de Kerk en de christenheid de dienst uitmaken. Weliswaar hebben we momenteel een kabinet waarin twee Christenunie ministers plaats hebben, maar kijk eens hoeveel moeite ze hebben zich staande te houden tussen de eisen van onze (postchristelijke) samenleving enerzijds en die van hun conservatieve achterban anderzijds…
We zijn eeuwenlang `verwend’ geweest met een cultuur die gestempeld was door het christendom. Na de bekering van keizer Constantijn werd het christendom, tot voor kort nog een dubieuze en ondermijnende sekte, ineens hot. De kerk werd door de staat gesteund en christenen grepen de macht. Na verloop van tijd ging de kerk ook macht uitoefenen over levens van mensen en daarmee kwamen de negatieve bijeffecten van macht: de inquisitie, de aflaathandel en de kruistochten. Parallellen met het hedendaagse Amerika zijn niet zo vergezocht (denk aan het tiendensysteem wat gebruikt wordt om megakathedralen te bouwen, denk aan de `kruistochten’ tegen Irak en Afghanistan).
De tijden zijn veranderd. Maar is de houding van kerken en christelijke organisaties ook veranderd?
De Kerk is geen banier waarop de wet voor Nederland geschreven wordt en die we vervolgens over ons land gaan zwaaien.
De Kerk is geroepen om zoutend zout te zijn. Dat houdt in:
- door infiltratie volgt transformatie (niet opgelegd, maar van binnen uit)
- de Kerk heeft een bederfwerende werking
- de Kerk is smaakmakend, en laat een `profetisch’ geluid horen
De Kerk is niet de gevestigde orde, maar staat voor een andere orde. Als het goed is vormt de Kerk een bedreiging voor de gevestigde orde. Niet omdat wij de macht willen overnemen of omdat we moralistisch zijn, maar omdat we strijden voor gerechtigheid!
En dat zou wel eens tot een verrassende positie kunnen leiden, bijvoorbeeld als het gaat om milieu, armoede, economie, homoseksualiteit en anders gelovigen (b.v. moslims). De Kerk treedt niet op als rechter, maar als advocaat. De Kerk probeert te verdedigen en te beschermen wat zwak en kwetsbaar is, wat niet meetelt, wat geen prioriteit heeft. In deze postchristelijke tijd kan de kerk weer werkelijk de Kerk worden.
Momenteel geen reacties
Nog geen reacties.
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
