`De politie is je vriend’. Die reclameslogan van de politie was al even misleidend als onwaar. De meeste mensen storen zich mateloos aan deze kreet, waarmee de politie zich graag positief in het daglicht wilde zetten. En terecht: het is de grootste kolder die ik ooit heb gehoord!
1) Een jaar of wat geleden ben ik eens tegen de politie opgelopen. Ik had geen licht op mijn fiets, omdat de batterij van mijn lampje leeg was en ik vergeten was hem op te laden. Uitgerekend die avond reed ik in zo’n fuik, controle! En dan kun je praten wat je wilt, maar vriendelijk zijn ze niet, en al helemaal niet voor rede vatbaar. Op zo’n moment weet je weer: de politie is niet mijn vriend…
2) In diezelfde periode woonden wij in Delfshaven, aan een drukke straat, waar toen behoorlijk wat overlast was, onder andere van Antilliaanse straatdealers die voor onze deur stonden te dealen, mensen lastig vielen en veel overlast veroorzaakten. Deze jongens waren uiteraard bekend bij de politie, en als je dan eens belde dat ze weer voor overlast zorgden, dan kwamen ze ook echt. En wat dezen ze dan: ze gingen een praatje maken met die gasten! De politie wilde best wat doen aan de overlast, maar nog belangrijker was blijkbaar dat ze een `goede band’ met die straatdealers aan probeerden te knopen. Na zo’n vriendschappelijk gesprekje waren die jongens meestal best bereid om `in het kader van de redelijkheid’ een tijdje een stukje verderop te gaan posten. Op zo’n moment voel je weer: de politie is hun vriend…
De politie is je vriend? Sinds wanneer hebben gezag en vriendschap iets met elkaar van doen? De politie is het gezag! Dat zou de slogan moeten zijn, die mensen desnoods met harde hand aan het verstand gepeuterd moet worden. Wat nou, vriend? En als je niet wilt luisteren, dan ga je maar op de blaren zitten…
Naar mijn bescheiden mening zijn dit twee drijvende krachten achter de huidige maatschappelijke onrust en het daaruit voortkomende succes van populistische politici als Pim Fortuyn en Geert Wilders. Er valt nog veel meer over te zeggen, maar dergelijke gevoelens leven sterk bij grote groepen burgers: enerzijds wordt er veel onrecht ervaren, anderzijds voelt men zich in de steek gelaten door het gezag. Het gezag kiest partij voor de verkeerde en laat jou stikken.
Ik herken dat gevoel wel. Het is logisch dat mensen daar boos over worden. Het is begrijpelijk dat ze daar een oplossing voor zoeken.
Waarschijnlijk is het zo dat de overgrote meerderheid van PVV-stemmers helemaal geen aartsracisten zijn, vaak helemaal geen probleem hebben met moslims, en eigenlijk ook helemaal niet willen dat Wilders daadwerkelijk aan de macht komt. Hun stem is waarschijnlijk vooral een proteststem; een stem tegen de gevestigde orde. Wilders is de buikspreekpop die de frustratie van de onderhond verwoord.
Of de PVV nu echt zo groot wordt als de peilingen voorspellen of niet, of Wilders in een volgend kabinet zal gaan regeren of niet, dat maakt niet zoveel uit. Als de overheid niets doet om deze gevoelens van onrecht weg te nemen bij zijn aanhangers dan blijven we hoe dan ook met een groot probleem zitten: de ontevreden massa. Dergelijke gevoelens moeten een uitweg vinden, of het nu is in de vorm van een proteststem op Wilders, een relletje tegen de ME bij een voetbalwedstrijd of anderszins, het moet eruit.
Het gezag is weg; enerzijds door slapheid, anderzijds doordat het gezag haar geloofwaardigheid heeft verloren. Is dat nog wel te repareren?
Misschien niet, maar hoe dan ook: de samenhang in de samenleving staat sterk onder druk. Wanneer de politiek niet in staat is die samenhang te herstellen, en daar lijkt het ondanks alle mooie woorden en projecten wel op, dan zal het ergens anders vandaan moeten komen.
Waar is het Lichaam van Christus? Hoe krachtig is ons evangelie? Hoe transformerend onze manier van leven?
Momenteel geen reacties
Nog geen reacties.
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
