Op twitter, de microblogdienst die momenteel een monsterontwikkeling doormaakt maar allang niet meer hip is 
, ben ik al weer enige tijd actief.
In de praktijk fluctueert het nogal: soms, als er spannende dingen spelen, waarbij je op elkaar kunt reageren, werkt het heel goed, ook om anderen te attenderen of zelf geattendeerd te worden op interessante informatie op het web is het een handige tool. Verder vindt ik het vooral tijdrovend en relatief zinloos, dus overwegend post ik zo af en toe een berichtje, maar niet erg vaak.
Sinds een paar weken ben ik begonnen met een tweede account: dagparels. Deze gebruik ik sec om dagelijks korte meditatieve of religieus-filosofisch getinte tweets en aforismen te posten. Anderen die iets dergelijks doen, zijn bijvoorbeeld: Gerard Kelly en Remmelt Meijer. Zie het als eilandjes van rust temidden van alle kakafonie. Als pareltjes met eeuwigheidswaarde temidden van alle vluchtigheid. Hopelijk wordt het gewaardeerd.
PS: reageren op de pareltjes mag natuurlijk altijd, dat stel ik op prijs, maar verwacht geen reactie terug. Ik wil de twitterstream van dagparels niet vervuilen met reacties naar individuele personen. Ik vraag daar begrip voor.
4 Reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
Toch heeft twitter 1 heel nuttige functie!
Bliksemafleider voor onzin.
Moet je eens terugdenken aan de tijd voor twitter +/- 1 jaar geleden: er werd zo veel onzin op blogs gezet. Allemaal flauwe “wat ga ik doen” blogs, of “zo denk ik over…” zonder diepgang. Dat is nu wel anders: ook in het emerging wereld haast geen blogs meer… valt het je ook op?
Twitter… verlos ons van de onzinnige blogs… Amen
Dat brengt me op een andere gedachte: Wat is er aan de hand in het “emerging” wereldje?
A) Ze distantieren zich van “Emerging” omdat ze het te “zoekend” vinden worden?
B) Emergers houden niet van concrete actie-gerichte zaken… ze willen alleen conversaties en verandering
C) Ze zijn bezig met het echte leven en dus geen tijd om te bloggen
D) Ze twitteren en hebben geen tijd meer voor inhoud
@Johan
Twitter doet me enigins denken aan het tijdperk van de radio-amateurs. Het mist alleen de nostalgie ervan, het is tegenwoordig allemaal veel vluchtiger. Blijkbaar vervult twitter wel een bepaalde behoefte, ik denk dat het ook erg refereert aan de behoefte om `gekend’ te zijn, het heeft een aantal zeer sterke punten:
1) snel en kort
2) actueel
3) toch persoonlijk
Het is wat serieuzer dan MSN, en daarom slaat het w.s. ook meer aan bij dertig-plussers.
Wat betreft EC en blogging: ik voel me totaal niet aangesproken; ik reken mezelf wel tot de Emergers, maar niet tot de afvallige Bloggers. Ik behoor dus tot de kleine groep die zowel concreet actief is, als vraagtekens blijft zetten, als het gesprek gaande probeert te houden. De die-hards, zeg maar… Dit is overigens niet aanmatigend bedoeld
Even serieus: ik ga er nu ook even mee uitscheiden, vanwege de zomerperiode, maar ik zou een oproep willen doen aan alle Emergers om na de zomer weer eens stevig terug te komen met wat topics waar we onze tanden in kunnen vastbijten. Het gesprek rondom Emerging Church moet gaande blijven én een trapje hoger komen: meer diepgang enerzijds en meer actie anderzijds. Ik stel voor dat we naast de blogs een omgeving creëren waar stevige theologische discussie plaats kunnen vinden en daarnaast op de blogs wat meer persoonlijk worden. Als we zo druk zijn met leven, dan is het misschien leuk om daar af en toe wat over te schrijven op de blogs, geen lange verhalen, maar impressies van waar we mee bezig zijn, ter inspiratie voor anderen.
groet,
peTer
Nou, peTer, dan wens ik je twee rustige en inspiratievolle maanden toe. Het ga je goed! Enjoy life!
Rob