Het hoofd van de hofnar

jester hofnar duitsland koning merkel erdogan bohmermann satire lasterdicht komiek turkije duitsland europa vluchtelingen

Er was eens een koninkrijk in Europa, het was een van de machtigste koninkrijken van het continent en de koningin van het land genoot groot aanzien. Zij was een van de weinige leiders van het moment die haar rug recht durfde te houden als het om moeilijke zaken ging. Het continent had net een grote economische crisis achter de rug, en de effecten daarvan waren nog niet uitgewerkt. Daarnaast was er een grote oorlog gaande in een land vlakbij het continent, wat maakte dat miljoenen mensen op de vlucht waren geraakt. Er waren twee gevaarlijke dictators in de buurt die probeerden een slaatje te slaan uit deze hele toestand. De Russische keizer en de Ottomaanse Sultan. De koningin van Duitsland was een van de weinigen die in staat was om met deze staatshoofden een goede relatie te onderhouden en tegelijk kritisch durfde te zijn. De Ottomaanse Sultan was misschien wel de gemeenste van het stel. Een onbetrouwbaar sujet die niet alleen een slaatje probeerde te slaan uit de vluchtelingenstroom die via zijn land naar Europa ging, maar ondertussen in zijn eigen achtertuin het volk van de Koerden keihard aanpakte, een volk dat hem al jaren een doorn in het oog was omdat ze een bedreiging vormden voor zijn alleenheerschappij. Zo’n type dus. En uitgerekend met dit figuur probeerden de leiders van Europa zaken te doen. Ze moesten wel, dachten ze, want als ze dat niet zouden doen zouden ze met hun 750 miljoen inwoners worden platgelopen door die paar miljoen vluchtelingen…

Dus er kwam een afspraak met de Ottomaanse Sultan. De koningin had hier een sterk aandeel in gehad, en kon er trots op zijn. Dacht ze. Echter, de Ottomaanse Sultan zou de Ottomaanse Sultan niet zijn als hij niet al meteen aan het plan zou gaan morrelen. Europa betaalde niet genoeg, Europa deed te weinig voor Turkije, en als Europa niet naar hem zou luisteren zou hij de sluizen wel weer open zetten. De Europese leiders en hun onderdanen sidderden.

En toen was daar ineens de hofnar. De wekelijkse voorstelling was begonnen, en het beloofde zoals gewoonlijk weer een vrolijke boel te worden. Normaal gesproken was het gieren en brullen bij de grappen en grollen van de hofnar, hij maakte grappen over de stoelgang van de koningin (prrrrr…!) of bekritiseerde op koddige wijze haar kledij en lichaamsbouw (mag ik u voorstellen: de koningin der Nijlpaarden!). Alles kon aan het hof, en het deed de koningin altijd goed om eens lekker mee te lachen met het volk en zichzelf belachelijk te laten maken. Het hield je scherp, zei ze altijd, en het deed je beseffen dat je ook als koningin feilbaar bent. Het was iets waar de koningin zich op liet voorstaan.

Maar meteen al aan het begin werd duidelijk dat het deze keer een andere avond zou worden. Ik ga iets doen wat in Duitsland absoluut niet mag, sprak de hofnar. De spanning was meteen om te snijden. En toen kwam het: een lasterdicht over de Ottomaanse Sultan! Een rel was geboren.

De Ottomaanse Sultan zou de Ottomaanse Sultan niet zijn als hij niet overal zijn spionnen had. En de Ottomaanse Sultan zou de Ottomaanse Sultan niet zijn als hij niet meteen de volgende ochtend de koningin van Duitsland een brief had gestuurd en het hoofd van de hofnar zou hebben geëist. Wat nu? Als zij zou toegeven aan de eisen van de Sultan zouden de rapen gaar zijn natuurlijk, en zou Duitsland als het ware worden ingelijfd bij het nieuwe Ottomaanse Rijk. Maar als ze niets zou doen en de hofnar vrijuit liet gaan dan zou haar relatie met de Sultan voor eeuwig geruïneerd zijn en zou Europa waarschijnlijk weer overspoeld worden met vluchtelingen. Dat wilde ze ook niet. Wat te doen in hemelsnaam?

Toen kwam ze op een briljant idee. Ze liet de hofnar ontbieden en bleef de hele nacht met hem in haar kamer, niemand mocht hen storen. De volgende dag werd een bode geroepen en ze gaf hem een doos, ter grote van een mensenhoofd. Breng dit pakket naar de Sultan en lever het persoonlijk bij hem af, zei ze. De bode snelde meteen richting Turkije en een paar dagen later overhandigde hij het pakket aan de Sultan. De Sultan sloot zich op in zijn kamer en opende vol verwachting de doos. Maar in plaats van het hoofd van de hofnar lag er in de doos alleen een enveloppe met zijn naam erop en de lakzegel van koningin van Duitsland. Het bloed steeg hem naar de slapen terwijl hij zenuwachtig de enveloppe opende. Wat zou erin staan?

Eerwaarde Sultan van het groot Ottomaanse Rijk,

Ik begrijp dat u zich beledigd voelt door het optreden van mijn hofnar. Als hij dergelijke zaken over mij zou hebben gezegd zou ik ook niet blij zijn. Maar, satire is bij ons een groot goed en ik zal u uitleggen waarom. Als koningin heb ik veel macht, en ik heb altijd een hoop mensen om mij heen die enerzijds proberen een graantje mee te pikken en anderzijds vaak ook loeren op mijn troon. Als staatshoofd heb je vaak maar weinig mensen die je echt kunt vertrouwen, die ervaring zult u met mij delen. Er zijn dan vaak ook maar weinig mensen die kritiek op je durven hebben, die het lef hebben om je tegen te spreken als het nodig is. Juist daarom hecht ik zo’n waarde aan mijn hofnar. Het is een eenvoudige man, ik heb hem ooit van straat geplukt omdat ik zo moest lachen om de grappige stunts die hij uithaalde op de markt. Maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Het is zo gezond om af en toe eens goed om jezelf te kunnen lachen. Het is zo goed om af en toe eens in een spiegel te kunnen kijken en bij jezelf te denken: ben ik dat? Heb ik dat gezegd? Heb ik dat gedaan? En weet u: in plaats van me daardoor minder te gaan voelen, versterkt het mij juist. Mijn hofnar houdt mij scherp waardoor ik beter kan regeren. Mijn hofnar maakt mij daardoor machtiger en meer geliefd bij het volk. Het klinkt misschien gek, maar zelfs zijn beledigingen zijn als balsem voor mijn ziel.

En dan nog iets anders. Stel, dat ik mij inderdaad diep gegriefd zou voelen door een van zijn beledigingen of schertsvertoningen, zoals u zich nu blijkbaar voelt. Stel, dat ik dan boos zou worden en zou eisen dat de hofnar gedood zou worden en zijn hoofd op de balustrade van het paleis gespietst zou worden, wat zou ik daar dan mee bereiken? Versterk ik daarmee dan niet juist wat hij gezegd heeft? Zouden de mensen dan niet denken dat de hofnar misschien gelijk heeft? En wat gebeurd er dan met mijn positie bij het volk, denkt u, en met mijn macht? Eerwaarde Sultan, ik zeg u: op de dag dat ik de hofnar zou doden zou ik het vertrouwen van mijn volk kwijt zijn. Vanaf die dag zouden ze mij niet meer geloven en zou mijn macht tanende zijn. En de hofnar zou koning zijn in de harten van de mensen. Daarom, eerwaarde Sultan, kan ik niet ingaan op uw verzoek. Ik hoop dat u hiervoor begrip kunt hebben.

Hoogachtend,

De koningin van Duitsland

De terroristen hebben al gewonnen

schoolbestuur capitulatie schoolreis afgelast terrorisme angst rotterdam berlijn parijs

Gister kwam mijn dochter thuis met het verhaal dat de geplande schoolreis (over ruim 1 maand) voor haar 4 HAVO klas naar Berlijn dit jaar niet doorgaat. Ook andere geplande reizen van dezelfde school, naar Parijs en Trier gaan niet door. De reden is vanwege veiligheid, het risico op terroristische aanslagen; het schoolbestuur neemt geen enkel risico.

Ik was verbijsterd. Temeer omdat een paar dagen eerder door dit Rotterdamse schoolbestuur aan de ouderraad (waar ik ook zitting in heb) via email is gevraagd om advies over deze kwestie. Hoewel sommige leden van de ouderraad begrip toonden voor de aarzeling van het bestuur en lieten merken ook wel eens last van angst te hebben, was de reactie toch unaniem: gaan! Natuurlijk zijn er risico’s, die zijn er altijd, en het risico in bv Trier of Berlijn is niet significant anders dan in Rotterdam, dus thuisblijven vormt een even groot risico als gaan. Er was niet een ouder van de ouderraad die heeft geadviseerd om thuis te blijven, en daar was ik blij om.
Des te verontwaardigder ben ik dan als ik (nota bene) via mijn dochter moet vernemen dat de reizen toch niet doorgaan. En wat denkt u: nadat het schoolbestuur door de knieën is gegaan en gecapituleerd heeft voor angst slaat die angst natuurlijk als een ziekte om zich heen. Er zijn zelfs al ouders die nu beginnen te twijfelen of ze hun jongere kinderen nog wel naar Walibi of Duinrell moeten laten gaan…

In de verantwoording van het schoolbestuur (op verzoek aan de ouderraad gemaild) wordt geen enkel concreet argument genoemd, er is geen enkele concrete aanwijzing voor bijzondere dreiging. Mocht er vlak voor vertrek bijvoorbeeld vanuit BuZa een negatief reisadvies gegeven worden ivm verhoogde dreiging, dan zou ik alle begrip hebben als de reis alsnog werd afgeblazen, maar dat is op dit moment niet aan de hand. Het enige argument dat het schoolbestuur geeft is `we leven helaas in een veranderde wereld’. Werkelijk waar! En het is al 1 april geweest, dus een grap kan het ook niet zijn. Enige research wijst uit dat het niet om deze school alleen gaat. Heel veel Rotterdamse scholen schrappen de buitenlandreizen of hebben dit reeds gedaan.

Ik heb er begrip voor dat een schoolbestuur zorgzuldig afweegt en in deze tijd ook terrorismedreiging meeneemt in haar overwegingen. Ik heb er echter geen enkel begrip voor wanneer men zich door angst laat leiden en op basis daarvan eerder gedane beloftes schendt. Het is een totaal verkeerd signaal naar leerlingen. Zij moeten nog wat langer in deze wereld leven, ook na een eventuele gecancelde schoolreis, maar wat moet dat men hen als ze dit voorbeeld krijgen van volwassenen? Hoe moeten zij dan nog enig vertrouwen in de mensheid kunnen hebben? Hoe leren zij dan om bestand te zijn tegen angst? Hoe leren zij om te leven in een wereld waar zo nu en dan verschrikkelijke dingen gebeuren, maar die in heel veel opzichten ook een prachtige wereld is met enorm veel mogelijkheden?

Dit is een zeer ernstige zaak. En niet zozeer omdat hier een groep leerlingen wordt teleurgesteld. Wat hier vooral gebeurd, en dat is van veel groter belang, is capitulatie voor angst. Als het zo is dat terroristen zoals die lui van IS erop uit zijn om mensen angst aan te jagen en samenlevingen te ontwrichten, dan is ze dat bij deze alvast gelukt. Als wij niet willen dat onze waarden (waarvan vrijheid een heel belangrijke is) worden aangetast dan is het laatste wat we moeten doen: zelf die waarden bij het oud vuil zetten.

`Helaas leven we in een veranderde wereld’. Inderdaad ja, een wereld waarin een schoolbestuur kinderen een belangrijke ervaring in hun ontwikkeling onthoudt (die bovendien door ouders gewenst en ondersteund wordt), zich bang laat maken en capituleert voor angst. Al zou het nog zo zijn dat er een aantal andere ouders met zorgen naar het bestuur zijn toegegaan, dan nog had dit niet mogen gebeuren. Dit schoolbestuur, dat in veel andere situaties echt wel ruggengraat heeft getoond, gaat hier door de knieën. Waarschijnlijk is het besluit al niet meer terug te draaien en is de schade al gedaan.

`Helaas leven we in een veranderde wereld’. De terroristen hebben al gewonnen. Daar is geen nieuwe aanslag meer voor nodig.

filmpjes (persoonlijk dagboek) Lesbos

In februari 2016 zijn we samen voor 10 dagen op Lesbos geweest om vluchtelingen te helpen.
Dit was met stichting Bootvluchteling.
Hieronder het overzicht van onze video-logs, die een goed beeld geven van wat we daar hebben gedaan en meegemaakt:

dag 1: de reis

dag 2&3: eerste dagen op het eiland

dag 4: fotocollage

dag 5&6: wachten & reddingsvesten-kerkhof

dag 7: bootjes!

dag 8: fotocollage

dag 9: de doop van onze nieuwe reddingsboot

dag 10: humanity road

Tijd voor een `evrouwcipatie’ in de zachte beroepen

mannen vader zoon jongens hulpverlening onderwijs juffen meesters vrouwen voorbeeld

Iedereen heeft altijd de mond vol over emancipatie en het gebrek aan vrouwen in topbanen en/of typische mannenberoepen. Maar laten we het eens hebben over de typische vrouwenberoepen: onderwijs en hulpverlening. De verjuffing van het onderwijs en de verwijving van de hulpverlening moet een halt toe worden geroepen.
Tijd voor `evrouwcipatie’ in deze beroepsgroepen, het is hard nodig!

Wat is het probleem? Neem het (basis)onderwijs, daar stikt het van de juffen, meesters zijn er bijna niet en al helemaal niet in de onderbouw. Wat betekent dit? Vrouwen zijn nu eenmaal anders dan mannen, dat is gewoon zo, dus benaderen ze leerlingen anders. Het duidelijkst is dit zichtbaar bij die `drukke’ jongetjes, in het huidige onderwijs worden zij vaak geproblematiseerd en hun ondernemende en energieke gedrag als storend en afwijkend gelabeld. Meesters gaan hier vaak anders mee om, zij begrijpen dat deze jongens hun energie kwijt moeten, dat ze willen weten hoe dingen in elkaar zitten, ze hun omgeving willen onderzoeken en zich moeten laten gelden. Een meester reageert daar dan ook anders op, en dat geeft de jongens het gevoel dat het ok is zoals ze zijn en reguleert hun gedrag ook veel beter. Een juf gooit vaak olie op het vuur door het gedrag te problematiseren, waardoor bij sommige jongens een identiteitsproblematiek wordt getriggerd. Vanuit het zorgzame karakter dat juffen vaak hebben worden `problemen’ bij kinderen vaak sowieso onnodig uitvergroot, in plaats van er wat vertrouwen in te hebben dat een kind die de ruimte krijgt om zelf een oplossing te zoeken hier meestal wel uitkomt. Wellicht dat de overdreven toets- en meetlatcultuur in het onderwijs hier ook debet aan is. Een man gaat daar toch vaak wat relaxter mee om. In de opvoeding zie je dit ook vaak: moeder zorgt en beschermt vooral, vader daagt uit, helpt kinderen hun grenzen te verleggen. Dat mannelijke element is in het onderwijs ondergesneeuwd, en daarmee kweken we watjes en lastpakken.

Dan de hulpverlening. Ik noem één voorbeeld: agressie. Agressie (bij mannen) is een probleem waar veel aandacht voor is in de hulpverlening. En dan vooral in de negatieve zin. Even voor de duidelijkheid: huiselijk geweld is ongewenst, en een man die zijn vrouw of kinderen slaat moet zichzelf leren beheersen. Maar in de vrouwenwereld die de hulpverlening is wordt agressie alleen maar negatief bestempeld, met alle gevolgen van dien: mannen voelen zich vaak weggezet als de kwaaie pier, want waar twee ruzie hebben hebben er twee schuld, maar zodra een man zijn handjes laat wapperen heeft hij het wel gedaan. Dat mag hij ook niet doen, maar het is wel een mannelijke manier om op spanning te reageren. Agressie zit er nu eenmaal met de genen in bij mannen, en dat is niet voor niets zo. Het waren ten slotte de mannen die oorlog moesten voeren als het nodig was en het waren de mannen die op jacht moesten. Agressie heeft een duidelijke functie in het man-zijn; in onze moderne ontwikkelde samenleving heeft agressie op die manier weliswaar niet altijd meer een functie, maar het is niet zomaar uit het man-zijn verdwenen. Misschien is die agressie zelfs wel mede een reden waarom mannen het in het bedrijfsleven en andere `harde’ beroepen verder schoppen…

Die man heeft dus wel behoefte om erkend te worden in zijn man zijn, en daar hoort een zekere mate van agressie bij. Hij moet alleen wel leren om die agressie op een goede manier te gebruiken, hij moet het niet op vrouw of kinderen gaan richten. Een hulpverleningswereld die gedomineerd wordt door vrouwen is geneigd die agressie bij mannen (daders) vooral te problematiseren en te criminaliseren. Een mannelijke hulpverlener zal, net als een meester op de basisschool, hier toch anders op reageren en vanuit begrip en herkenning meer geneigd zijn om de man tegenover hem te steunen, waardoor de kans op gedragsverandering bij de `cliënt’ vergroot wordt.

Dus, mannen, laat de `zachte’ beroepen niet over aan de vrouwen, mannen zijn hard nodig in het onderwijs en de hulpverlening! Voor onze zoons, voor onszelf, voor de balans.

waarom is het vluchtelingenprobleem nog niet opgelost?

vluchtelingen probleem europa oplossing humaniteit opvang tegenhouden

Europa heeft nog steeds geen oplossing voor het vluchtelingen probleem. Hoe kan dat?
Eigenlijk is het antwoord heel simpel: het probleem is niet dat Europa geen oplossing kan bedenken, het probleem is dat ze het verkeerde probleem aan proberen te pakken.

Wat is er aan de hand? Europa heeft sinds vorig jaar te maken met een enorme toestroom van vluchtelingen uit oorlogsgebied, met name uit Syrië, Irak en Afghanistan vluchten mensen (vooral) via Turkije en Griekenland richting Europa. Blijkbaar vinden we die toestroom problematisch, want in vele landen is er discussie over het sluiten van de grenzen of zijn de grenzen al gesloten. Maar is dat aantal wel zo problematisch? Ter vergelijking: ongeveer 95% van de vluchtelingen uit Syrië vlucht naar en wordt opgevangen in omringende (moslim)landen, zoals Libanon, Jordanië, Egypte en Turkije. De omstandigheden daar zijn vaak slecht, maar ze doen het toch maar. Neem bijvoorbeeld Libanon, die met zijn 6 miljoen inwoners ongeveer 1,5 miljoen Syriërs huisvest. Overigens hebben de Syriërs zelf de afgelopen jaren ook veel vluchtelingen opgevangen, o.a. uit Afghanistan. En dat deden ze gewoon door hen in hun huis op te nemen. De aantallen die naar Europa komen zijn veel kleiner, en verdeeld over de opnemende landen is het feitelijk peanuts. Het is onzin dat een land als Nederland geen 50.000 of meer asielzoekers per jaar zou kunnen opvangen. Zelfs met deze aantallen toestroom uit moslimlanden als Syrië (waar overigens ook lang niet iedereen moslim is) zal het percentage moslims in Europa de komende jaren nog steeds niet boven de 5% van de bevolking uitkomen, dus waar is die angst nu eigenlijk op gebaseerd?

Toch heerst er in Europa op de een of andere manier een grote angst voor vluchtelingen uit moslimlanden. Kijk maar naar de extreme protesten bij AZC’s, de ophef over Keulen (wat bij nader inzien niets met asielzoekers te maken had) en de grenzen die overal dicht worden gegooid. Europa betaald een paar miljard euro om de buitengrenzen te bewaken, en daarbij beloofd het Turkije ook nog eens miljarden euro’s als ze de vluchtelingenstroom tegenhouden. Blijkbaar is het er Fort Europa nogal wat aan gelegen om de vluchtelingenstroom tegen te houden, en mag het ook nog eens heel veel geld kosten. Maar is het effectief? Tot nu toe niet, het is feitelijk weggegooid geld. Turkije houdt zich niet aan de afspraken en zet vluchtelingen in als pressiemiddel om Europa om haar vinger te winden, en de vluchtelingen blijven natuurlijk gewoon komen. Waarom lukt het niet om de vluchtelingenstroom te stoppen?

En hier gaat het dus om: we stellen de verkeerde vraag! We proberen het verkeerde probleem op te lossen. Als we ons focussen op het onoplosbare probleem hoe we vluchtelingen tegen kunnen houden, dan is dat bij voorbaat gedoemd te mislukken. Het is ook niet het wezenlijke probleem; dat is namelijk hoe we ervoor kunnen zorgen dat zij op een humane manier worden opgevangen. Dat is namelijk ook onze opdracht. En, dat probleem is wel op te lossen! Kijk bijvoorbeeld naar het voorstel van de Brabantse burgemeesters, om vluchtelingen vooral kleinschalig op te vangen. Op die manier kunnen we er in Nederland zonder al te veel problemen nog wel wat opvangen.

Als onze leiders nu eens zouden beginnen met de juiste probleemdefinitie, en vervolgens een plan gaan ontwikkelen om dit probleem op de lossen, en daar onze energie, tijd, geld en middelen voor inzetten, dan zijn we een eind op de goede weg. Bovendien neem je zo Turkije de wind uit de zeilen: denken jullie dat wij in Europa bang zijn voor vluchtelingen? Nee hoor, laat ze maar gewoon komen, wij kunnen dat makkelijk aan! En, meneer Erdohan, hoe zit het ondertussen eigenlijk met uw eigen beleid en het naleven van de mensenrechten? Komt u zich maar eens even verantwoorden…

Ziet u, als wij onze pijlen zouden richten op het oplossen van het juiste probleem kunnen we ook met opgeheven hoofd de confrontatie aan met anderen die het met de mensenrechten zo nauw niet nemen. Maar dan moeten we wel zelf het goede voorbeeld geven…

  • zoeken op RELIREL:

  • Categorieën

  • RELIREL archief

  • Recente reacties

    peTer op Het zegeltje van Willem
    abspoel op Het zegeltje van Willem
    Marianne op zwarte piet 2
    peTer op zwarte piet
    Nadenkertje op zwarte piet
    peTer op zwarte piet
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.